Znajduje się nad rzeką Białą, między jeziorami Łobez i Bielsko. Prawa miejskie uzyskał w 1382, w czasie II wojny światowej został znacznie zniszczony.

Biały Bór leży na przecięciu dróg krajowych: DK25 z DK20. Oddalony jest od:

Szczecina o 210 km na wschód
Koszalina o 55 km południowy wschód
Słupska o 75 km na południe
Gdańska o 155 km na zachód
Bydgoszczy o 140 km na północny zachód
Piły o 100 km na północ

Miasto jest ośrodkiem kulturalnym i oświatowym mniejszości ukraińskiej zamieszkującej okolice Białego Boru i Koszalina.

Znajduje się tutaj znane stado ogierów.

Niedaleko miasteczka (15 km) znajduje się byłe lotnisko wojskowe w Pieniężnicy.

Historia

1283 książę gdański Mściwoj II ufundował tu parafię podległą arcybiskupstwu gnieźnieńskiemu,
1309 pod panowaniem krzyżaków,
1382 lokacja miasta,
1395 potwierdzenie praw miejskich chełmińskich przez Wielkiego Mistrza Zakonu Konrada Zöllnera von Rotenstein. Było to stare osiedle, siedziba probostwa,
1408 probostwo otrzymało wieś od wielkiego mistrza Ulricha von Jungingen,
1466-1772 miejscowość należała do Prus Królewskich w Koronie polskiej,
1772 pod zaborem pruskim,
1875 nowy kościół katolicki, należący do parafii Eikfirn, obsługiwał 56 wiernych,
1878 uzyskanie połączenia kolejowego,
1939 2292 mieszkańców,
1945 miasteczko, silnie ufortyfikowane, stanowiło część umocnień Wału Pomorskiego i zostało zniszczone w 80%, zaś ludność je opuściła,
1950 775 mieszkańców
1957 1315 mieszkańców