HDSL
Słowo HDSL pochodzi z języka angielskiego i jest tłumaczone na język polski jako Cyfrowa Linia Abonencka o wysokiej przepływności bitowej. Rozwinięcie skrótu HDSL w literaturze światowej przyjmuje dwie postacie High-bit-rate Digital Subscriber Line i High Digital Subscriber Loop.
HDSL do transmisji danych korzysta ze starych dobrze znanych od czasów Grahama Bella miedzianych kabli telefonicznych. Wykorzystuje on jednak nie tak jak zwykłe telefony pasmo 300 - 3400Hz, ale dużo szersze bo od 6 do 259kHz. Jest to możliwe dzięki naturalnym pasmom przenoszenia par kabli miedzianych.
Technologia HDSL początkowo wykorzystywała do transmisji 2Mbitów/s symetrycznie w obie strony aż 3 par kabli miedzianych (SDSL). Postęp technologiczny objawiający się udoskonaleniem metod kodowania sygnału pozwolił jednak na redukcję najpierw do dwóch, a potem do jednej pary kabli koniecznych do uzyskania pełnej przepustowości 2Mbitów/s symetrycznie jaką zakładało HDSL.
Niestety oprócz ewidentnych zalet HDSL jakimi jest wykorzystanie tradycyjnej infrastruktury telefonicznej na drodze do abonenta (ostatniej mili) posiada też wady. Najważniejszą z nich jest silna zależność przepływności od długości kabli oraz stosunkowo mały zasięg ograniczający często zasięg technologii do dużych miast lub małych miasteczek posiadających własną centralę.
Technika symetrycznego cyfrowego łącza abonenckiego HDSL umożliwia dwukierunkowe przesyłanie strumieni E1 lub T1 na jednej, dwu lub trzech parach przewodów miedzianych. Jednoparowe łącze HDSL jest często wyróżniane jak technika transmisyjna SDSL. Charakteryzuje się ona mniejszym zasięgiem transmisji - maksymalnie do 3 km - niż HDSL kilkuparowy, lecz jej podstawową zaletą jest to, że wykorzystuje jedną parę przewodów miedzianych, którą zawsze dysponuje abonent.
Zobacz też
Kategorie
Internet