Jennifer Capriati

Jennifer Capriati
Miejsce urodzenia	Long Island
Państwo	Stany Zjednoczone
Data urodzenia	29 marca 1976
Wzrost	171 cm
Waga	72 kg
Gra	praworęczna
Status profesjonalny	1990
Miejsca w listach rankingowych
Najwyższe miejsce w rankingu WTA	1 (15 października 2001)
Najwyższe miejsce w rankingu debla WTA	28 (2 marca 1992)
Zwycięstwa w turniejach wielkoszlemowych
Australian Open	2001, 2002
Roland Garros	2001
Wimbledon	-
US Open	-
Masters	-
Zwycięstwa w turniejach singlowych i deblowych
Turnieje singlowe	14 (New Haven 2003)
Turnieje deblowe	0

Jennifer Capriati (ur. 29 marca 1976 w Long Island, Nowy Jork), tenisistka amerykańska, mistrzyni olimpijska 1992, zwyciężczyni trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej.

Trenowana przez ojca Stefano (pochodzenia włoskiego), rozpoczęła karierę w młodym wieku. Jako niespełna 14-latka osiągnęła pierwszy finał w tenisie zawodowym (w Hilton Head) i pokonała klasyfikowaną w czołowej dziesiątce na świecie Czeszkę Heleną Sukovą (1990). W ciągu kolejnych miesięcy 1990 została najmłodszą w historii zawodniczką notowaną w najlepszej dziesiątce rankingu światowego (nr 8 na koniec sezonu), a także najmłodszą półfinalistką wielkoszlemową (French Open) oraz najmłodszą rozstawioną zawodniczką na Wimbledonie. Wygrała również pierwszy turniej (Puerto Rico), pokonując w finale Amerykankę Zinę Garrison.

Odnosiła liczne sukcesy przez kolejne dwa lata. Była m.in. w półfinale Wimbledonu (pokonała w ćwierćfinale Martinę Navratilovą, dla której była to najszybsza porażka w tym turnieju od 14 lat), trzech ćwierćfinałach wielkoszlemowych w 1992 oraz zdobyła złoto na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie 1992 w grze pojedynczej, po zwycięstwie w finale nad Niemką Steffi Graf w trzech setach.

W 1993 nastąpiło załamanie kariery Capriati. Do słabszych wyników sportowych doszły problemy osobiste - oskarżenie o kradzież i posiadanie marihuany. W styczniu 1994 wypadła z czołowej dziesiątki na świecie, w 1995 w ogóle nie brała udziału w turniejach cyklu zawodowego WTA Tour.

Podjęła próbę powrotu do zawodowego tenisa w 1996. W styczniu 2000 dotarła do półfinału Australian Open (przegrała z Lindsay Davenport), we wrześniu t.r. wygrała turniej w Luksemburgu. W styczniu 2001 zdobyła po raz pierwszy mistrzostwo wielkoszlemowe - Australian Open - po pokonaniu w finale Szwajcarki Martiny Hingis. W czerwcu 2001 wygrała również French Open, pokonując w decydującym meczu Belgijkę Kim Clijsters. 15 października 2001, po dotarciu do półfinałów kolejnych turniejów wielkoszlemowych (Wimbledon i US Open) została liderką rankingu światowego. Ostatni turniej wielkoszlemowy wygrała w styczniu 2002, broniąc z powodzeniem tytułu w Australian Open; w dramatycznym meczu finałowym ponownie okazała się lepsza od Hingis (4:6, 7:6, 6:2), broniąc kilku piłek meczowych.

W kolejnych latach wygrała m.in. turniej w New Haven (2003), utrzymując się nadal w czołowej dziesiątce. W 2004 była w półfinałach French Open i US Open oraz w ćwierćfinale Wimbledonu (z powodu kontuzji nie startowała w Australian Open). Do końca 2004 wygrała 14 turniejów w grze pojedynczej oraz 1 w grze podwójnej (w parze z Monicą Seles triumfowała w Italian Open w Rzymie w 1991).

W 2005 roku zawodniczka nie wystartowała w żadnym turnieju z powodu poważnej kontuzji prawego ramienia.

Mistrzynie Letnich Igrzysk Olimpijskich w tenisie

Marguerite Broquedis •Jennifer Capriati •Dorothea Douglass Chambers •Charlotte Cooper Sterry •Lindsay Davenport •Gwendoline Eastlake-Smith •Gigi Fernández •Mary Joe Fernández •Zina Garrison •Steffi Graf •Edith Hannam •Justine Henin-Hardenne •Dorothea Koring •Suzanne Lenglen •Li Ting •Kathleen McKane Godfree •Margaret McNair •Pam Shriver •Sun Tiantian •Hazel Hotchkiss Wightman •Serena Williams •Venus Williams •Helen Wills Moody

 

Kategorie

Znajdź

Znajdź