Martina Hingis

Martina Hingis
Miejsce urodzenia	Koszyce
Państwo	Szwajcaria
Data urodzenia	30 września 1980
Wzrost	170 cm
Waga	59 kg
Gra	praworęczna
Status profesjonalny	14 października 1994
Trener	Melanie Molitor
Miejsca w listach rankingowych
Najwyższe miejsce w rankingu WTA	1 (31 marca 1997)
Najwyższe miejsce w rankingu debla WTA	1 (8 czerwca 1998)
Zwycięstwa w turniejach wielkoszlemowych
Australian Open	1997, 1998, 1999 (singel i debel), 2002 (debel), 2006 (mikst)
Roland Garros	1998, 2000 (debel)
Wimbledon	1997 (singiel), 1996, 1998 (debel)
US Open	1997 (singiel), 1998 (debel)
Masters	1998, 2000 (singiel), 2000 (debel)
Zwycięstwa w turniejach singlowych i deblowych
Turnieje singlowe	42 (Kalkuta 2006)
Turnieje deblowe	36 (Australian Open 2006 /mikst/)

Martina Hingis (ur. 30 września 1980 w Koszycach, Czechosłowacja, obecnie Słowacja), tenisistka szwajcarska, zwyciężczyni pięciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej. Była liderka rankingu tenisistek.

Trenowała tenis od wczesnego dzieciństwa pod okiem matki, Melanie Molitor. Zdobywała seryjnie tytuły w gronie juniorów (także wielkoszlemowe) i zadebiutowała w dorosłym tenisie już jako 14-latka w październiku 1994. Na turnieju w Zurychu w swoim pierwszym zawodowym meczu pokonała znaną Amerykankę Patty Fendick (m.in. triumfatorkę w deblu Australian Open), w drugiej rundzie uległa Francuzce Mary Pierce. Tylko do końca 1994, startując jeszcze w dwóch turniejach (Filderstadt i Essen, w obu dotarła do ćwierćfinałów), pokonała znane zawodniczki z czołowej trzydziestki na świecie, Sukovą i Hack.

W 1995 osiągnęła finał w Hamburgu, pokonując po drodze Novotną i Huber; uległa w decydującym meczu Hiszpance Martinez. Zakończyła rok na 16. miejscu na świecie. W kolejnym sezonie nastąpił jeszcze szybszy rozwój kariery - wygrała pierwszy turniej (Filderstadt i Oakland) oraz dotarła do półfinału US Open (trzecia najmłodsza półfinalistka w historii tego turnieju po Jaeger i Capriati), a także zakwalifikowała się do turnieju Masters, w którym osiągnęła finał, przegrany do Graf w pięciu setach. W parze z Sukovą wygrała wielkoszlemowy Wimbledon w deblu, stając się najmłodszą wimbledońską triumfatorką (15 lat i 282 dni). W grze pojedynczej była także w ćwierćfinale Australian Open (przegrała z Coetzer). Rok 1996 zakończyła na miejscu nr 4.

Rok 1997 był najlepszym w karierze Hingis. Wygrała trzy turnieje wielkoszlemowe - Australian Open (w finale pokonała Pierce), Wimbledon (w finale pokonała Novotną) i US Open (w finale pokonała Venus Williams). W czwartym turnieju Wielkiego Szlema - French Open - także dotarła do finału, ale niespodziewanie uległa Chorwatce Majoli. Była to jej pierwsza porażka w sezonie (pozostawała niepokonana od stycznia do maja), w ciągu roku wygrała 12 turniejów i zakończyła sezon bilansem 75 wygranych - 5 porażek. 31 marca 1997 została po raz pierwszy liderką rankingu światowego w grze pojedynczej, pozycję na czele rankingu światowego zajmowała łącznie przez 209 tygodni (z przerwami do 2001).

W 1998 wygrała ponownie Australian Open w grze pojedynczej, na US Open dotarła do finału, na kortach Rolanda Garrosa i trawnikach Wimbledonu przegrywała w półfinałach. Wygrała natomiast wszystkie turnieje Wielkiego Szlema w deblu (Australian Open z Lucić, French Open, Wimbledon i US Open z Novotną) i została liderką rankingu deblistek 8 czerwca 1998. Do marca 2000 łączyła liderowanie w klasyfikacjach singla i debla (przed nią udało się to tylko Navratilovej i Sanchez-Vicario, a później także Davenport i Clijsters). W styczniu 1999 wygrała po raz ostatni grę pojedynczą w turnieju wielkoszlemowym Australian Open. Kilkakrotnie docierała jeszcze do finału - finał French Open 1999, przegrany z Graf po dramatycznym meczu, został uznany w głosowaniu kibiców za najlepszy mecz w trzydziestoleciu istnienia organizacji tenisistek zawodowych WTA. Mecz ten, w którym Hingis serwowała na wygranie turnieju przy 5:4 w drugim secie, załamał ją psychicznie - złościła się na korcie, próbowała serwować od dołu (co jest bardzo źle przyjmowane przez widzów), wreszcie popłakała się - popadła w konflikt z matką-trenerką i dwa tygonie potem odpadła z Wimbledonu już w pierwszej rundzie. Dotarła jednak do finału US Open we wrześniu, gdzie uległa Serenie Williams, dla której był to pierwszy tytuł wielkoszlemowy.

Była jeszcze finalistką Australian Open w 2000, 2001 i 2002, półfinalistką French Open 2000 i 2001 oraz US Open 2000 i 2001, a także zwyciężczynią innych turniejów. Ostatni mecz w Wielkim Szlemie rozegrała na US Open 2002, gdzie przegrała w 1/8 finału. Po porażce w II rundzie w Filderstadt z Dementiewą jesienią 2002 przerwała występy z powodu kontuzji lewej kostki. Nie doszło do planowanego powrotu na wiosnę 2003 i podjęła ostatecznie decyzję o zakończeniu kariery zawodniczej.

Tenis Martiny Hingis znacznie odróżniał ją od rywalek. Jej atutem była umiejętność przewidywania, znakomicie ustawiała się na korcie, dysponowała precyzją zagrań i dobrym wolejem. Brakowało jej jednak siły fizycznej, która wkrótce stała się decydującym argumentem w tenisie kobiecym, wprowadzonym przez siostry Williams i Lindsay Davenport, przejętym także przez Belgijkę Clijsters i szeroką falę młodych zawodniczke rosyjskich. Brak możliwości przeciwstawienia się sile rywalek prawdopodobnie przyspieszył decyzję Szwajcarki o zakończeniu kariery. W grudniu 2004 zapowiedziała jednorazowy start w turnieju w Pattaya (Tajlandia), ale miał on na celu jedynie charytatywną zbiórkę pieniędzy. Działalności charytatywnej, a także jeździe konnej oraz okazjonalnemu komentowaniu tenisa w telewizji poświęcała się Hingis na sportowej emeryturze.

Mimo niepowodzenia występu w styczniu 2005 w Pattaya Hingis podjęła decyzję o powrocie do zawodowego cyklu rozgrywek w sezonie 2006. Pierwszy start w styczniu 2006 w Gold Coast zakończyła na półfinale (porażka z Włoszką Flavią Pennettą), dzięki "dzikiej karcie" wzięła również udział w Australian Open, gdzie dotarła do ćwierćfinału (przegrała z Kim Clijsters). W parze z Hindusem Maheshem Bhupathim odniosła w Australian Open 2006 swoje pierwsze zwycięstwo wielkoszlemowe w grze mieszanej. 21 maja wygrała w Rzymie pierwszy po powrocie turniej singlowy. Na przełomie maja i czerwca, w jedynym turnieju wielkoszlemowym, którego do tej pory nie wygrała, we French Open, dotarła do ćwierćfinału. Uległa w nim, podobnie jak w Melbourne, Kim Clijsters. Zwyciężyła również w Kalkucie.

W ciągu dotychczasowej kariery wygrała 42 turnieje w grze pojedynczej i 36 w grze podwójnej. Zarobiła na korcie ponad 19 milionów dolarów.

Wygrane turnieje:

• gra pojedyncza:
  • 1996 Fildestadt, Oakland
  • 1997 Australian Open, Wimbledon, US Open, Sydney, Tokio (Pan Pacific Open), Paryż (hala), Miami, Hilton Head, Stanford, San Diego, Fildestadt, Filadelfia
  • 1998 Australian Open, Masters, Indian Wells, Hamburg, Rzym (otwarte mistrzostwa Włoch)
  • 1999 Australian Open, Tokio (Pan Pacific Open), Hilton Head, Berlin, San Diego, otwarte mistrzostwa Kanady, Filderstadt
  • 2000 Masters, Tokio (Pan Pacific Open), Miami, Hamburg, Hertogenbosch, otwarte mistrzostwa Kanady, Filderstast, Zurych, Moskwa
  • 2001 Sydney, Ad-Dauha, Dubaj
  • 2002 Sydney, Tokio (Pan Pacific Open)
  • 2006 Rzym, Kalkuta
• gra podwójna
  • 1995 Hamburg (z Gigi Fernandez)
  • 1996 Wimbledon, Zurych (z Sukovą)
  • 1997 Australian Open (z Zwieriewą), Paryż (hala), Lipsk (z Novotną), Hilton Head (z Mary Joe Fernandez), Stanford (z Davenport), San Diego, Filderstadt i Zurych (z Sanchez-Vicario)
  • 1998 Australian Open, Tokio (Pan Pacific Open, z Lucić), French Open, Wimbledon, US Open, Miami, otwarte mistrzostwa Kanady (z Novotną), Sydney (z Sukovą), Los Angeles (ze Zwieriewą)
  • 1999 Australian Open, Masters, Indian Wells, Rzym, Eastbourne (z Kurnikową), Miami (z Novotną)
  • 2000 French Open, Tokio (Pan Pacific Open, z Pierce), Masters, Filderstadt, Zurych, Filadelfia (z Kurnikową), otwarte mistrzostwa Kanady (z Tauziat)
  • 2001 Moskwa (z Kurnikową)
  • 2002 Australian Open (z Kurnikową), Hamburg (z Schett)
• gra mieszana
  • 2006 Australian Open (z Maheshem Bhupathim)

Linki zewnętrzne

• sylwetka na stronie WTA Tour

Kategorie

Znajdź

Znajdź