Strumień indukcji magnetycznej
Strumień indukcji magnetycznej przepływający przez powierzchnię S jest zdefiniowany jako iloczyn skalarny wektora indukcji magnetycznej i wektora normalnego do powierzchni S.
- <math>\phi = \vec{B} \cdot \vec {S} = B S \cos \alpha</math>
gdzie:
- <math>\vec{B}</math> - wektor indukcji magnetycznej
- <math>\vec{S}</math> - wektor normalny do powierzchni S, którego długość jest równa polu powierzchni S
- <math>\alpha</math> - kąt między wektorami <math>\vec{B}</math> i <math>\vec{S}</math>
Lub bardziej ogólnie:<math>\phi = \int_S \vec{B} \cdot d\vec{s}</math>
Jednostką strumienia indukcji magnetycznej jest weber (Wb).
Strumień indukcji magnetycznej przyjmuje wartość maksymalną, gdy wektor indukcji magnetycznej jest prostopadły do powierzchni a najmniejszą (równą 0), gdy jest jest do niej równoległy.
Strumień pola magnetycznego przechodzący przez powierzchnię zamknięta jest równy zero. Wynika to z faktu, że nie istnieją źródła pola magnetycznego w postaci pojedynczych biegunów magnetycznych (Monopoli Magnetycznych ).
Zobacz też:
Kategorie
Magnetyzm