Tunis

Tunis nocą

brama Bab El Bhar (Port de France)

meczet Djama Az-Zajituna

katedra św. Wincentego

Tunis, (arab. تونس; [Tūnis]) – stolica Tunezji, położona w odległości ok. 10 km od Morza Śródziemnego, nad zachodnim brzegiem jeziora Tunis.

Miasto znajduje się ok. 17 km na południowy zachód od dawnej Kartaginy.

Liczba mieszkańców: ok. 674,1 tys. (1994), zespół miejski 2 mln.
Położenie geograficzne: 36°48' N, 10°12' E

Tunis jest największym ośrodkiem kulturalnym i gospodarczym Tunezji. Znajduje się w nim ważny port morski i lotniczy, a także węzeł drogowy i kolejowy. Jest to jeden z najważniejszych punktów turystycznych na mapie Tunezji.

Historia

Początki Tunisu sięgają starożytności, kiedy to powstał jako fenicka osada handlowa Tunes. Od ok. VII w. p.n.e. we władaniu Kartaginy. Podczas III wojny punickiej, został w roku 146 p.n.e. zniszczony przez wojska rzymskie. Później odbudowany przez cesarza Oktawiana Augusta. Od roku 670 pod panowaniem Arabów.

W XII w. Tunis stał się stolicą kraju, a także centrum piractwa w basenie Morza Śródziemnego.Od XVI w. miasto dostało się pod panowanie Turków. Francuzi zajęli Tunis w roku 1881.Od roku 1956 Tunis jest stolicą niepodległej Tunezji.

Zabytki

warowna kasba (IX, XIII-XVI w.) z meczetem (1231-1235)
zabudowa starego miasta – medyny (wpisana w roku 1979 na listę światowego dziedzictwa UNESCO)
- meczet Wielki, tzw. meczet Oliwny (Djama Az-Zajituna) (732, XIII, XV w.)
- meczet Al-Kasr (1106)
- meczet Sidi Jusuf (1616)
mauzoleum Sidi Ben Arus (1491, 1654)
pałac Dar al-Bej (z XVIII-XIX w.)
pałac Dar Husajn (z XIX w.)
pałac Dar al-Monastiri (z XVIII w.)
pałac Dar Othman (z XVII w.)
pałac Dar Ben Abd Allah (z XIX w.)
medresy – szkoły koraniczne (z XVII-XVIII w.) – Mouradia i inne
zespół pałacowy Bardo zbudowany przez króla tureckiego beja, (XVIII-XIX w.) – siedziba Muzeum Narodowego, zawierającego słynną kolekcję rzymskich mozaik
rzymskokatolicka katedra św. Wincentego z 1882 (posiada cenne organy i piękne freski na suficie)